Crimes of the Future (1970)؛ آینده‌ای سرد در ذهن نامتعارف کراننبرگ

فیلم Crimes of the Future (١٩٧٠) بعد از فیلم Stereo (١٩۶٩)، که پیشتر راجع بهش نوشتم، دومین فیلم بلند (یک ساعت و سه دقیقه) از آقای David Cronenbergه. مثل تقریبا تمام فیلم‌های این کارگردان، این اثر هم مناسب مخاطب عام نیست و شاید تماشا کردنش برای طرفدارای پروپاقرص آقای Cronenberg هم خیلی راحت نباشه. گفتن اینکه این فیلم راجع به چیه کار واقعا مشکلیه. اینجوری بگم که Crimes of the Future اثری عجیب و غریب و بی‌طراوت از آینده‌ای سرد و دوره که صاحبینش یه مشت خل و چل آنرمال و بی‌احساسن که توی تمایلات افراطیشون و حس و حالی هیپی‌طور گیر کردن. دلیل عدم شادابی این دوره، از بین رفتن تمام زنان بالغ به خاطر استفاده از محصولی آرایشیه!!

این فیلم که از لحاظ ریتم داستانی کمی شبیه به فیلم قبلی آقای Cronenbergه، کلی سوال بدون جواب تو ذهن مخاطب بوجود میاره که هیچ ربطی به ایدهٔ اصلی داستان نداره. به قول آقای Kim Newman، منتقد سینما، خوندن راجع به پلات این فیلم خیلی جذاب‌تر از تماشا کردنشه. انقدر فضا و داستان این فیلمِ body horror بدون دیالوگ، درهم‌ برهمه که آقای Cronenberg برای کمک به درک این اثر علمی-تخیلیِ تجربی، از جلوه‌های صوتی سورئال و صدای راوی استفاده کرده. البته که درک و فهم مونولوگ‌های راوی بخاطر کلمات پرطمطراق و ناآشناش کار هر کسی نیست و شاید فقط حکم "صدا" و جزوی از موسیقی متن فیلم باشه؛ انگار داریم به دکلمهٔ شعری از چند قرن پیش گوش می‌کنیم. با این حال وجود مونولوگ‌ها برای چنین فیلم صامت و سردی لازمه و یه جورایی یکمی روح بهش می‌دمه. به قول آقای Robin Wood، منتقد سینما، اگه فیلم رو بدون صدا نگاه کنید، فکر می‌کنید دارید یه فیلم پورن گِی عجیب و غریب می‌بینید. از طرفی صدای راوی انقدر لطیف و آرومه و کلمات رو شمرده شمرده ادا می‌کنه که اگه چشم‌هاتون رو ببندید و فقط به صدای فیلم گوش کنید، ممکنه مثل یه قطعهٔ ASMR کم‌کم پلک‌هاتون رو سنگین کنه و به خواب برید.

انقدر سکانس‌های فیلم بلند و غیرقابل فهمه که شاید باید تلاش برای تفسیر اتفاقات عجیب و گاهی تهوع‌آور داستان رو کنار گذاشت و پذیرفت که فیلم در دنیایی بدون منطق اتفاق میفته. اینجوری هر چیز رندومی که توی فیلم اتفاق میفته می‌تونه سورپرایزتون کنه. Crimes of the Future حالتی خیالی-وهم‌آلود داره و به نظر میاد اثری کاملا شخصی از آقای Cronenberg باشه.

با تمام این تفاصیل، این فیلم، برخلاف اولین آثار برخی کارگردان‌ها، اثری زمخت و مبتدیانه از فردی تازه‌کار نیست و نشوندهندهٔ ذهن خلاق و پیچیدهٔ آقای Cronenberg در ابداع داستان‌هاییه که به عقل جن هم نمی‌رسه.