رفتن به محتوای اصلی

زمان مطالعه: حدود ۲ دقیقه۰ بازدید

هر چی بیشتر فیلم میبینم و نقد و امتیازدهی منتقدهای خارجی رو میخونم بیشتر به این نتیجه میرسم که یا من هیچی بارم نیست و کج سلیقه‌م یا اینها نسخۀ فکل کراواتیِ "فراستی"ن.

فیلم Stereo (۱۹۶۹) اولین اثر بلند جناب آقای David Cronenberg، یه مطالعۀ بالینی علمی‌تخیلی خیلی جالبه. به عنوان یه پژوهشگر علوم پایه، تماشای این فیلم برای من مثل خوندن یه مقالۀ علمی بود؛ هرچند مقاله‌ای خارج از حوزۀ تحقیقات من مثلاً در باب روانشناسی/پزشکی باشه. اینکه فیلم سیاه و سفید و بدون دیالوگه و تنها صدایی که به گوش میرسه یه سری مونولوگ از محققین و روانشناس‌ها دربارۀ مشاهدات عینیشونه، القای چنین حسی رو تقویت می‌کنه. گزارشات "مثلاً علمی" راوی‌ها بسیار پیچیده و پُر از کلمات تخصصی قلمبه سلمبه‌س و ممکنه در ارتباط مستقیم با تصاویر فیلم نباشه ولی بدون شک کامل‌کنندۀ اون‌هاست.

یکی از نمونه‌های تحت آزمایش Stereo در برابر آینه
یکی از نمونه‌های تحت آزمایش آکادمی تحقیقات اروتیک کانادا در برابر آینه؛ قاب شکسته و سیاه‌وسفید فیلم، گسست ادراک و هویت را برجسته می‌کند.

آقای Cronenberg برای ساخت این فیلم حدود ۱۰ هزار دلار کانادا از جیب خودش خرج کرده که خیلی عدد قابل توجهی نیست. کل داستان فیلم در دانشگاه Scarborough، دانشگاه تورنتو (همونجایی که آقای Denis Villeneuve که از طرفداران پروپاقرص آقای Cronenbergه، فیلم Enemy (۲۰۱۴)اش رو ضبط کرده) اتفاق میفته. لباس کاراکترها احتمالاً از آرشیو دانشکدۀ هنر و درام قرض گرفته شده و با توجه به فهرست عوامل در انتهای فیلم که تنها اسم آقای Cronenberg و سه شرکت سرمایه‌گذاری تهیۀ فیلم رو شامل میشه، میشه نتیجه گرفت که تولید فیلم بصورت تمام و کمال از نوشتن و فیلمبرداری گرفته تا کارگردانی و ادیت کار خود ایشون بوده.

دیوید کراننبرگ جوان پشت دوربین فیلم‌برداری
دیوید کراننبرگ جوان پشت دوربین؛ او Stereo را با بودجه‌ای حدود ۱۰ هزار دلار کانادا و گروهی بسیار کوچک ساخت.

ممکنه از نظر مخاطب آماتور و کم اطلاع از آثار آقای Cronenberg، فیلم ۶۵ دقیقه‌ای Stereo اثری حوصله سربر با جذابیت‌های محدود تصویری باشه. آقای Kim Newman (منتقد و نویسنده سینما) در اظهار نظری جالب در مورد فیلم گفته که "Stereo ثابت کرد که یه فیلم میتونه در آن واحد هم حوصله سربر باشه و هم جالب". این فیلم روایتگر تحقیق و تفحص "آکادمی تحقیقات اروتیک کانادا" بر روی چند نفره که از قدرت تله‌پاتی برخوردارن. فضای فیلم بسیار سرد و تاریکه و یادآور آثار نویسندگانی چون Harlan Ellison و Robert A. Heinlein و Arthur C. Clarkeه. با تماشای این فیلم میشه شکل‌گیری سبک و سیاق آقای Cronenberg که آثارش در فیلم‌هایی چون Crimes of the Future (۱۹۷۰)، Scanners (۱۹۸۱) و The Fly (۱۹۸۶) به وضوح دیده میشه رو به نظاره نشست.

دو برش پیاپی از Stereo؛ روایت شبه‌علمی فیلم دربارۀ ریخت‌شناسی و تأثیر تصویر، روی نماهایی از نمونه‌های تحت آزمایش شنیده می‌شود.

کامنت‌ها ۰

برای مشارکت وارد شو.

هنوز کامنتی نیست. اولین نفر باش.

نقدهای دیگر