زمان مطالعه: حدود ۴ دقیقه۰ بازدید
فیلم X (٢٠٢٢) به نویسندگی و کارگردانی آقای Ti West ماجرای اکیپی از بازیگرها و عوامل صنعت فیلم پورن رو روایت می‌کنه که در سال ١٩٧٩ برای ضبط فیلم جدیدشون کلبه‌ای رو در مزرعۀ زوجی مسن کرایه می‌کنن. تا قبل از تماشای این فیلم شاید فقط اسم آقای Ti West رو شنیده بودم و حتی نمی‌دونستم چه سبک فیلم‌هایی می‌سازه. ولی دیدن تصویر خانم Mia Goth در کنار اسم شرکت تهیه و پخش فیلم A24 روی پوستر فیلم ترقیبم کرد تا اون رو تماشا کنم. اگه نمی‌دونستم فیلم همین پارسال ساخته شده و Mia Goth تازه ده ساله که وارد صنعت سینما شده، بعید نبود فکر کنم که دارم یه فیلم اِسلَشِر کلاسیک می‌بینم. اسلشر (slasher) ژانری از سینمای وحشته که معمولا داستانشون حول قاتلی روانی که قربانی‌هاش رو با سلاح‌های تیغه‌ای به قتل می‌رسونه می‌گرده. معمولا از قربانی‌ها که اکثرا دخترهای جَوون هستن، یه دختر که جاذبه‌های جنسی هم داره به هویت قاتل پی می‌بره و موفق به فرار از دستش می‌شه. عصر طلایی این ژانر بین سال‌های ١٩٧٨ تا ١٩٨۴ه و از فیلم‌های معروف این ژانر می‌شه به Psycho (١٩۶٠)، The Texas Chainsaw Massacre (١٩٧۴)، Halloween (١٩٧٨)، Friday the 13th (١٩٨٠)، A Nightmare on Elm Street (١٩٨۴) و Scream (١٩٩۶) اشاره کرد.
بگذریم. X بسیار تمام خصوصیات یه فیلم اسلشر از قبیل القای حس تعلیق و اشمئزاز، هیجان بالا، جذابیت جنسی، خشونت بالا، صحنه‌های خونبار و کمدی سیاه رو داره. فیلم با تلاش یه تهیه‌کنندۀ صنعت فیلم‌های جنسی برای ساختن "بهترین" فیلم پورن شروع می‌شه. ایشون حتی دست به استخدام کارگردانی کار درست می‌زنه تا وجه هنری کارش رو هم بالا ببره. این می‌تونه یه جورایی اشاره به تلاش آقای Ti West برای ساخت یه اسلشر خوش ساخت و با کیفیت یا حتی تلاش کمپانی A24 در تهیه و پخش فیلم‌های فاخر در ژانرهای سطح پایین (از لحاظ تکنیک و هنر) مثل اسلشر باشه. علاوه بر این، X به مضامینی چون استفاده و لذت بردن از لحظه‌ها و دنبال کردن اهداف و چیزهایی که خوشحالمون می‌کنه تا قبل از دیر شدن و بروز پشیمونی می‌پردازه.
یکی از صحنه‌های مورد علاقۀ من، صحنۀ آغازین فیلمه؛ جایی که تصویر با قابی سه در چهار شروع می‌شه که یادآور فیلم‌های قدیمیه. ولی با حرکت رو به جلوی دوربین متوجه می‌شیم که در اصل تاریکی دو طرف قاب به خاطر وجود دو در بین دوربین و فضای بیرون بوده. در کنار رفرنس‌های جالب X به فیلم‌هایی چون Psycho (١٩۶٠)، Eaten Alive (١٩٧۶) و The Shining (١٩٨٠)، از نکات مثبت فیلم می‌تونم به بازی‌های خوب، سینماتوگرافی، طراحی صدا و موسیقی فوق‌العاده‌ش اشاره کنم. یکی از نکاتی که یکمی تو ذوقم زد، گریم باورناپذیر آدم بَده‌های فیلم بود که شاید از عمد و برای بالا بردن شباهت X به سینمای اسلشر دهه‌های ٧٠ و ٨٠ میلادی باشه.
فیلم Pearl (٢٠٢٢) به کارگردانی آقای Ty West و نویسندگی ایشون و خانم Mia Goth، پیش‌درآمد یا prequelی (اثر ادبی یا تصویری که باوجود انتشارش بعد از یک اثر اصلی، روایتگر داستان پیش از اونه) برای فیلم X (٢٠٢١)ه. داستان فیلم در ١٩١٨ و دوران آنفلوآنزای اسپانیایی اتفاق میفته و همونطور که از عنوانش مشخصه، Pearl روایتگر دورۀ جَوونیِ آدم بَدۀ فیلم X و چگونگی تبدیل شدنش به یه روان‌پریش افسارگسیخته‌س. اینکه چجوری عوامل محیطی مثل فضای بسته، خشک، خشن و ناعادلانۀ زندگی دست در دست عوامل شخصی چون روان‌پریشی یک فرد می‌ذاره و او رو به مرز جنون می‌رسونه.
فضای فیلم در مقایسه با X، کمی روشن، فانتزی و تصنعی‌تره. شاید دلیلش غلظت رنگ بالای صحنه‌ها یا صحنه‌آرایی، طراحی لباس یا گریم اون باشه. این باعث شده تا Pearl القا کنندۀ حس و حالی مثل فیلم The Wizard of Oz (١٩٣٩) یا What ever Happened to Baby Jane? (١٩۶٢) و یادآور اون دوره از فیلمسازی باشه. البته که این تشابه چیزی عمیق‌تر از سطوح ظاهری فیلمه. مثلا وقتی کمی به داستان فیلم Pearl دقت می‌کنیم، می‌بینیم که در اینجا هم مثل فیلم The Wizard of Oz با دختری فقیر که مادری سختگیر داره و در دنیایی رنگارنگ زندگی می‌کنه طرفیم. از طرف دیگه، شاید کاراکتر مادر در Pearl انعکاسی از جادوگر شهر Oz و پدر همون مرد حلبی باشه.
به نظرم بازی خانم Mia Goth یه سر و گردن از بقیۀ بازیگرهای فیلم بالاتره و یه تنه جور همه رو کشیده. این در کنار سینماتوگرافی و موسیقی خوب فیلم، تماشای Pearl رو به تجربه‌ای جالب تبدیل کرده. از نقاط ضعف فیلم می‌تونم به قابل پیش‌بینی بودن اون، که البته برای فیلم‌های prequel امری طبیعی به حساب میاد، اشاره کنم.
کامنت‌ها ۰
برای مشارکت وارد شو.
هنوز کامنتی نیست. اولین نفر باش.