زمان مطالعه: حدود ۳ دقیقه۱ بازدید
سال ۸۱ بود که با فیلم Requiem for a Dream (٢٠٠٠٠) با سینمای آقای Darren Aronofsky آشنا شدم. اونقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که هر جوری بود و از زیر سنگ فیلم قبلی ایشون اولین فیلم بلندش یعنی P1 (١٩٩٨) رو گیر آوردم و بعد از تماشا کردنش عاشق آقای Aronofsky شدم. بعدتر تماشای The Fountain (٢٠٠۶) اونقدر خاطره خوبی توی ذهنم به جا گذاشت که چند سال بعد یک پست کامل توی پیجم رو بهش اختصاص دادم. سال ۲۰۰۸ سینمای آقای Aronofsky اونقدر گردن کلفت شده بود که The Wrestlerش تونست اسم آقای Mickey Rourke رو بعد از مدت‌ها سر زبون‌ها بندازه. دو سال بعد هم که با انتشار Black Swan و دریافت جوایز مختلف دیگه کمتر کسی بود که با سینمای Aronofsky غریبه باشه.
این شد که با کلی ذوق و شوق برای تماشای Noah (٢٠١۴) به سینما رفتم و بعد از دو سه ساعت با لب و لوچه ای آویزون به خونه برگشتم. سه سال گذشت و با اکراه به سراغ Mother (٢٠١٧) رفتم و دوباره تحت تاثیر جادوی Aronofsky قرار گرفتم و پست نصفه و نیمه‌ای راجع بهش نوشتم. چند ماه پیش وقتی فهمیدم فیلمی با عنوان The Whale (٢٠٢٢) با بازی آقای Brandan Fraser ساخته، نیشم باز شد ولی طول عمر این لبخند رو لبم زیاد نبود و بعد از تماشای ۵ دقیقه اول فیلم همون حالت آویزون هشت سال پیشش رو به خودش گرفت.
البته که The Whale فیلم بدی نیست بازی خانمها Hong Chau و Samantha Morton و آقای Fraser عالیه، داستان فیلم که برگرفته از نمایشنامه ای تحت همین عنوان نوشته آقای Samuel D. Hunterه واقعا جذابه و گریم و طراحی لباس هم به نظرم فوق العاده‌س. ولی نسخۀ سینمایی آقای Aronofsky چیزی فراتر از تئاترها و اجراهای صحنه ای داستان نیست و طراحی صحنه و سینماتوگرافی اثر هم کمکی به باورپذیر کردن تصویری که مخاطب میبینه نمیکنه. از طرف دیگه استفاده بیش از حد و لحظه به لحظۀ موسیقی برای القای حس درونی کاراکتر اصلی فیلم من رو به این فکر وامیداره که احتمالا آقای Aronofsky بر این باور بوده که اجرای آقای Fraser به اندازه کافی تاثیرگذار نبوده.
اسپویلر (←) The Whale روایتگر داستان مردیه که بعد از فوت دوست پسرش، غرق در غم و غصه میشه و با رو آوردن به مصرف بیش از حد مواد غذایی دچار اختلال پرخوری میشه و جثه‌ای وال مانند پیدا میکنه. البته که حجم بزرگ بدن کاراکتر اصلی نمادیه به حزنی که درونش انباشته شده و متاسفانه اطرافیانش قادر به تسلای خاطرش نیستن. نکته ای که توجهم رو جلب کرد شباهت داستانی این فیلم با The Wrestler بود؛ در هر دو فیلم کاراکتر اصلی مردیه که بعد از بدتر شدن اوضاع جسمی و سلامتیش به فکر از سرگیری رابطه‌ش با دخترش میفته.
نکته جالب دیگه استفاده از کادر ۴ در ۳ تصویره که حس كلاستروفوبیک گیرافتادن شخصیت اصلی در آپارتمان کوچکش رو به بیننده القا میکنه.همونطور که از عنوان فیلم برمیاد و در داستان بهش اشاره میشه، داستان The Whale میتونه رفرنسی به کتاب Moby Dick (١٨۵١) نوشته آقای Herman Melville باشه. درست مثل داستان کتاب که در اون سماجت کاپیتان Ahab در شکار وال باعث نابودیش میشه، در این فیلم هم اسرار کاراکتر اصلی بر بدست آوردن دل دخترش با کنار گذاشتن پولی که میتونست خرج سلامتیش بشه، باعث مرگش میشه. The Whale برخلاف نظر عام، فیلمی راجع به معضل چاقی یا تقبیح انگ اجتماعی چاقی نیست، بلکه اثریه که به آسیب زدن به خود، اشتباه کردن، پشیمونی، حزن و اندوه و تلاش برای جبران کردن میپردازه.
کامنت‌ها ۰
برای مشارکت وارد شو.
هنوز کامنتی نیست. اولین نفر باش.