The Human Voice؛ یک مونولوگ برای رهاشدن از بن‌بست

فیلم کوتاه The Human Voice (۲۰۲۰) اولین اثر انگلیسی زبان در کارنامۀ هنری جناب آقای Pedro Almadóvarه. این فیلم یک مونولوگ ۳۰ دقیقه‌ای جذابه که بر اساس نمایشنامه‌ای تحت همین عنوان، نوشتۀ Jean Cocteau ساخته و پرداخته شده. به گفتۀ بازیگر این فیلم، خانم Tilda Swinton، تفاوت برداشت آقای Almadóvar با برداشت‌های سینمایی دیگۀ این نمایشنامه مثل اپیزود The Human Voice از فیلم L’Amore (۱۹۴۸) به کارگردانی آقای Roberto Rossellini و The Human Voice (۱۹۶۶) جناب آقای Ted Kotcheff اینه که کاراکتر زن آقای Almadóvar در بن‌بست ناامیدی و استیصال گیر نکرده، درگیر عذرخواهی و عجز و ناله نیست و بالاخره خودش رو از مهلکه نجات می‌ده.

خود Almadóvar گفته حدود ۸۰ درصد متن Cocteau رو بازنویسی کرده تا کاراکتر زن، کمتر تابع و تسلیم‌پذیر باشه و پایان‌بندی به "انتقام و استقلال" نزدیک بشه. پس رهایی آخر فیلم فقط یک برداشت از دور نیست؛ بخشی از تصمیم آگاهانۀ اقتباسه.

با وجود مدت زمان بسیار کوتاه فیلم، تمام المان‌های آثار آقای Almadóvar، از استفاده از رنگ‌های جیغ گرفته تا شیوه ملودرام روایی داستان در The Human Voice به چشم می‌خوره. به شخصه در طول فیلم مجذوب و مسحور اجرای فوق‌العادۀ خانم Swinton در ارائۀ بدون زحمت طیف وسیعی از عواطف مختلف و حرکت روون و سیالش بین حالات روحی نامعقول، مضحک و تراژیک شدم.

حتی انگلیسی‌بودن فیلم هم انگار انتخابی برای کنترل درجۀ ملودرام بوده. Almodóvar گفته اگر متن اسپانیایی می‌بود، برای خودش گرم‌تر و ملودراماتیک‌تر درمی‌اومد و انگلیسی براش فاصله می‌ساخت. شاید همین فاصله باعث شده اجرای Swinton با وجود موقعیت به‌شدت ملودراماتیک، توی دام شیون و ناله نیفته.

(اسپویلر ←) در کنار وجود عناصری چون پردۀ سبزِ کروماکی و میزانسن تئاترگونۀ صحنه (یادآور فیلم Dogville (۲۰۰۳) آقای Lars von Trier) که اشاره به غیرواقعی بودن داستان و وجود راوی غیرقابل اعتماد داره، در ابتدای فیلم، وقتی کاراکتر زن کشوی داروهاش رو زیر و رو می‌کنه، اسم قرص‌هایی مثل Clozapine که برای درمان شیزوفرنی تجویز می‌شه، به چشم می‌خوره. این شاید اشاره‌ای باشه به این نکته که شاید اصلا هیچکس پشت خط تلفن نیست و مونولوگ کاراکتر زن شنونده‌ای نداره.

مصنوعی‌بودن دکور فقط یه ارجاع نیست. آپارتمان فیلم روی یک صحنۀ عظیم ساخته شده که خود Almodóvar بهش می‌گه "خونۀ عروسکی"؛ حتی یک نمای از بالا، نبود افق و مصالح ساخت صحنه رو بخوبی نشون می‌ده. برای همین پردۀ سبزِ کروماکی و میزانسن تئاتری، علاوه بر تردید توی واقعی‌بودن روایت، حس زندانی‌شدن زن در فضای خودش رو هم به مخاطب القا می‌کنه.