Once Upon a Time in Hollywood؛ واقعیت پشت افسانه

آقای Tarantino گفته که داستان فیلم‌هاش توی دو دنیای مختلف، "واقعی" و "سینمایی"، اتفاق می‌افتن. فیلم‌های "Death Proof" و "Kill Bill" جزو دنیای سینمایی اون قرار می‌گیرن. از این رو به نظر می‌رسه که فیلم "Once Upon a Time in Hollywood" در دنیای واقعی Tarantino قرار داره؛ چون در اون، با اینکه شاهد دستکاری‌های تاریخی هستیم، کلی شخصیت واقعی حضور دارن.

در این برداشت از داستان، این خونۀ Rick Daltonه که مورد تهاجم هیپی‌ها قرار می‌گیره. در اونجاست که این گروه با Cliff مواجه می‌شن. با اینکه اون‌ها دقیقاً همون عبارت کذایی رو که دار و دستۀ Manson قبل از قتل Tate و دوستاش گفته بودن رو ادا می‌کنن، اما این‌بار نتیجه اون چیزی که در واقعیت اتفاق افتاد و بیننده انتظار داشت نیست. البته خیلی قبل‌تر از این رویارویی خفن توی فیلم، شاهد محوشدن تدریجی مرز بین واقعیت و داستان هستیم؛ اگرچه Rick و Cliff شباهت زیادی به ستاره‌های هالیوودی اون زمان دارن، در واقع زادۀ ذهن Tarantino هستن. طبق گفته‌های کارگردان در مصاحبه‌هاش، Rick Dalton مخلوطی از بازیگرانی نظیر Steve McQueen و Ty Hardin و Ed Burns و Pete Duel و Ralph Meekerه؛ بازیگرهای سابق نقش‌های کابویی که مثل Rick مجبور به انطباق با شرایط ناپایدار زمان خودشون (وقتی دورۀ گردن‌کلفت‌های همه‌فن‌حریف جاش رو به فیلم‌های درام روان‌شناختی داده بود) شدن. هم‌زیستی جالب Cliff و Rick تقریباً الهام‌گرفته از رابطۀ Burt Reynolds (بازیگر آمریکایی) و بدلکارش Hal Needhamه. این فیلم به‌خاطر انتخاب Leonardo DiCaprio و Brad Pitt که هر دو معمولاً نقش‌های اول فیلم‌هایی در سبک‌های مشابه رو برعهده داشتن، هم لایۀ جدیدی به جریان اضافه می‌کنه. Brad Pitt در سخنرانیش در مراسم Golden Globe ۲۰۲۰ گفت که "وقتی از Tarantino پرسیدم می‌خواد ما دو تا آدم پا‌به‌سن‌گذاشته و در حال خروج از سینما رو چطور بازی کنیم، جواب داد که خودتون باشید." همچنین با به خدمت گرفتن بازیگرایی که واقعاً بخشی از هالیوود ۱۹۶۹ بودن، آقای Tarantino این اختلاط واقعیت و داستان رو قوی‌تر می‌کنه. Kurt Russell (که علاوه بر ایفای نقش Randy Miller، راوی داستان هم هست) و Burt Reynolds از جملۀ این بازیگرها هستن. البته Reynolds که برای نقش George Spahn انتخاب شده بود، متأسفانه در مرحلۀ تهیۀ فیلم فوت کرد و جاش رو به Bruce Dern داد که او هم جزو اون بازیگران قدیمی سینمای Western بود که مجبور به تطبیق با تغییرات زمانی سینما شد. هرچند می‌دونیم کاراکترهای اصلی فیلم غیرواقعی‌ان و قربانی‌ها و تبهکاران واقعی کشتار Manson توی فیلم واقعی‌ان، جالبه بدونید که بعضی کاراکترهای فرعی توی داستان هم واقعاً وجود خارجی دارن. می‌دونیم که Damian Lewis و Mike Moh به‌ترتیب نقش‌های Steve McQueen و Bruce Lee رو توی فیلم برعهده دارن، ولی آیا می‌دونستید که کاراکتر James Stacy با بازی Timothy Olyphant در واقعیت هم ستارۀ سریال وسترن "Lancer" (همون سریالی که توی فیلم Rick مشغول بازی در یکی از اپیزودهاش به "The F.B.I."ه) در دهۀ ۶۰ بوده؟ در واقعیت، داستان سریال وسترن "Lancer" (۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰) راجع به ماجراهای دو برادر هفت‌تیرکشه که تو یه مزرعه تو کالیفرنیا زندگی می‌کنن. توی فیلم Tarantino، کاراکتر Rick به‌عنوان بازیگر مهمان سر ضبط این سریال می‌ره. حال اینکه برای ایفای یکی از دو نقش اصلی سریال، یعنی James Stacy (بازیگر فیلم "Cagney & Lacey")، آقای Tarantino از Timothy Olyphant استفاده می‌کنه. این اتفاق کاملاً هدف‌دار و فکرشده بوده چون Olyphant سابقۀ بازی تو دو تا سریال پرطرفدار وسترن یعنی "Deadwood" و "Justified" رو داشته. Tarantino می‌خواسته کسی رو انتخاب کنه که با این سبک زندگی کرده باشه. بازیگر دیگه‌ای که تو سریال "Lancer" فیلم Tarantino حضور داره، Luke Perryه که نقش آقای Wayne Maunder (بازیگر فیلم "Porky’s" و سریال "Lancer") رو برعهده داره. ایشون متأسفانه امسال در سن ۵۲سالگی فوت کردن. جالبه بدونید که قسمت اول سریال واقعاً توسط Sam Wanamaker کارگردانی شده که توی فیلم Nicholas Hammond نقشش رو برعهده داره. آقای DiCaprio تو این قسمت از فیلم مثلا نقش کاراکتری به نام Michael Murtaugh رو برعهده داره که در واقعیت توسط Burt Reynolds بازی شده. Reynolds یکی از بازیگرهاییه که شخصیت Rick Dalton براساس اون ساخته شده. شخصیت واقعی دیگه ای که توی فیلم گنجونده شده Joanna Pettet (بازیگر و دوست Sharon Tate)ه که نقشش رو Rumer Willis برعهده داره.

استفاده از چنین بازیگرهایی (مثل Al Pacino) و خاطراتی که با دیدنشون توی ذهن مخاطب زنده می‌شه، خیلی زیرکانه تأکیدکنندۀ این ذهنیته که فیلم‌ها، از جمله همین فیلم، غیرواقعی و خیالی هستن. Tarantino با حذف هر اثری از حضور دوربین و عوامل فیلم‌برداری و کارگردانی در طول قسمت‌های طولانی بازیگری Rick در سریال تلویزیونی و کم‌رنگ‌کردن مرز بین دنیای داستانی سریال و فیلم، به این ایده قوت می‌بخشه. او می‌خواد که ما متوجه شیم کجا واقعیت تموم می‌شه و خیال شروع می‌شه. چنین عدم قطعیتی که انتهای این فیلم رو جالب کرده.

به‌طور استعاری، فیلم Tarantino رویارویی و جدال بین هالیوود پیر و هالیوود مدرنه. Rick که کابوی تلویزیونیه در حال فراموش‌شدن با Roman Polanski که کارگردان روبه‌رشد، همسر Tate و خود جنس "موج بزرگ جدید" روبه‌رو می‌شه. در جایی از فیلم Rick رو در حال نق‌زدن به Cliff می‌بینیم که می‌گه "من اینجا جیرون و ویلا افتادم و حالا همسایه‌م کیه؟ کارگردان فیلم Rosemary's Baby!!!" اما در این برداشت از Tarantino، هالیوود پیر در مقابل این منسوخ‌شدن قد عَلَم می‌کنه و در پایان، این هالیوود کهنه‌شده‌س که مشکل‌گشایی می‌شه. طبق معمول همۀ کار رو بدلکار انجام می‌ده و این ستارۀ فیلمه که تبدیل به قهرمان می‌شه و مورد تشویق قرار می‌گیره. به‌عنوان جایزه، هم در خونۀ Tate (یا به عبارتی Polanski) به روش باز می‌شه و به‌صورت خیلی نمادین وارد "آینده" و همون "موج بزرگ جدید" می‌شه. خیلی از فیلم‌های وسترن بیانگر پایان یه دوره هستن. مثلاً توی فیلم "Sundance Kid"، کاراکتر Butch Cassidy با دور انداختن یه دوچرخه (که در اون زمان اختراع تازه‌ای بوده) به‌طور نمادین با جریان پیش‌روندۀ زمان مقابله می‌کنه. Butch همون "آدم کهنه"س که پیشتر راجع بهش گفتم و در انتهای فیلم نجات پیدا نمی‌کنه و رنگ "آینده" رو نمی‌بینه. همین که دار و دستۀ Manson آمادۀ حمله می‌شن، Cliff و Rick بدون هیچ اطلاعی در حال رانندگی توی لس‌آنجلسن و می‌خوان به همکاری حرفه‌ایشون پایان بدن و نمی‌دونن "آینده" چی براشون کنار گذاشته. در حین رانندگی، ترانۀ "Out of Time"، به معنی در زمان غلط جایی بودن یا وقت نداشتن، از گروه The Rolling Stones شنیده می‌شه که اشاره به این داره که Cliff و Rick شاید نتونن خودشون رو به "دورۀ جدید" برسونن. دقیقاً همون اتفاقی که در واقعیت و با کشته‌شدن Sharon Tate برای روزهای طلایی دهۀ ۶۰ افتاد. ولی اتفاقات آخر فیلم همه رو سورپرایز می‌کنه و Tarantino این سؤال رو تو ذهنمون به وجود میاره که "واقعاً چی می‌شد اون وقایع جور دیگه‌ای رقم می‌خورد؟". شبیه اتفاقاتی که توی فیلم "Inglourious Basterds" افتاد، Cliff دخل دار و دستۀ Manson رو میاره، درحالی‌که Rick تقریباً دخالتی نمی‌کنه و در نتیجه، Cliff زخم‌وزیلی می‌شه و سر از آمبولانس درمیاره. چیزی که Tarantino با فیلم "Once Upon a Time in Hollywood" دنبالشه پرداختن به ایدۀ "کابوی آمریکایی"ه. خیلی از فیلم‌های وسترن حول ایدۀ "باقی موندن آدم‌های کهنه‌شده در گذشته" می‌گردن و این فیلم هم از این قاعده مستثنا نیست. دو تا از صحنه‌های بلند این فیلم تقریباً در یک زمان و به‌موازات همدیگه اتفاق می‌افتن: حضور Rick سر ضبط سریال "Lancer" و سفر Cliff به شهرک سینمایی Spahn. می‌بینیم که Rick از یه دختربچۀ باهوش تبعیت می‌کنه تا یه بازی قانع‌کننده به‌عنوان تبهکاری شرور رو به اجرا بذاره. در همین حاله که Cliff مواجه و درگیر خشونتی واقعی می‌شه. به نظرتون کابوی واقعی کیه؟ توی صحنه‌ای که یادآور فیلم "The Searchers" به کارگردانی John Fordه، Rick رفیقش Cliff رو داخل آمبولانس می‌بینه، ولی Cliff نمی‌تونه بهش بپیونده تا با هم به جای شادتری مثل خونۀ Tate برن. درحالی‌که درهای بهشت به روی Rick، که دست هم بهش نخورده، باز می‌شن و "آینده" با Sharon Tate و دوستاش به استقبالش میاد. اگه قبول کنیم که کابوی‌ها از "آینده" خوب عقب موندن و فراموش شدن، می‌شه گفت که Cliff یه کابوی واقعی بود.

در طول فیلم شاهد تقابل و رویارویی‌ای از جنس سینمای Western بین گردن‌کلفت‌های هالیوودِ دِمُده‌شده و یه جریان ضدفرهنگ متجاوز هستیم؛ یه شاخ‌به‌شاخ بین کابوی‌ها و هیپی‌ها! Tarantino حتی صحنۀ بازدید Cliff از شهرک سینمایی Spahn رو در کنار فیلم‌برداری سریال تلویزیونی Rick قرار می‌ده؛ جایی که کارگردان سریال، Rick رو با موی بلند و ظاهری هیپی‌وار به جلوی دوربین می‌فرسته که یه جورایی این کابوی سینمای Western رو به Manson هیپی ربط می‌ده.

بعد از همین صحنۀ مبارزه، Zoe Bell در نقش Janet Miller رو می‌بینیم که خیلی شاکی وارد می‌شه و Cliff رو اخراج می‌کنه. Janet Miller هماهنگ‌کنندۀ بدلکارهاست؛ همون کاری که Zoe Bell در واقعیت برای ده‌ها سال توی هالیوود انجام می‌ده. جالبه بدونید که او بدلکار فیلم‌هایی مثل "Kill Bill"، "Inglourious Basterds"، "Django Unchained" و "The Hateful Eight" هم بوده. خانم Bell حتی نقش‌های کوچیکی توی فیلم‌های "Django Unchained" و "The Hateful Eight" هم داشته. Tarantino اون‌قدر از Bell خوشش می‌اومده که بهش فرصت این رو داد که نقش خودش رو در فیلم "Death Proof" بازی کنه. می‌دونیم که توی اون فیلم Bell در مقابل Kurt Russell بازی می‌کرد. این، بازی این دو رو به‌عنوان زن و شوهر توی "Once Upon a Time in Hollywood" خیلی جالب می‌کنه.

اولین باری که توی فیلم با دخترهای دار و دستۀ Manson آشنا می‌شیم، اون‌ها در حال خوندن ترانه‌ای عجیب‌وغریب به اسم "Always Is Always Forever" هستن. این ترانه در واقعیت توسط Charles Manson ضبط شده و دار و دسته‌ش اون رو خوندن. جالبه بدونید که در دادگاه محاکمۀ Charles Manson، چندتا از این دخترها حاضر شدن و نسخۀ متفاوتی از ترانه رو با عنوان "I'll Never Say Never to Always" بازخونی کردن. نقش یکی از دخترهای دار و دستۀ Manson رو Maya Hawke برعهده داره. دوستانی که خیلی ریزبین هستن و دقت می‌کنن، صددرصد متوجه شباهت Maya به یکی از بازیگران موردعلاقۀ Tarantino، یعنی Uma Thurman، باید شده باشن. باید بگم که Maya Hawke دختر Uma Thurman و Ethan Hawkeه. علاوه بر "Once Upon a Time in Hollywood"، ایشون در فصل سوم سریال "Stranger Things" هم بازی کرده. جالبه بدونید که دختر Bruce Willis، یعنی Rumer Willis، هم نقش کوتاه Joanna Pettet رو در فیلم برعهده داره. درضمن خانم Perla Haney-Jardine که توی فیلم نقش دختری رو بازی می‌کنه که سیگار آغشته به اسید رو به Cliff می‌ده، همون B.B. توی فیلم "Kill Bill: Vol. 2"ه.

با گذاشتن اسم Once Upon a Time in Hollywood (روزی روزگاری در هالیوود) بر روی فیلمش، Tarantino اون رو در راستای مستقیم با فیلم‌هایی مثل Once Upon a Time in America و مخصوصاً Once Upon a Time in West (هر دو از کارگردان ایتالیایی، Sergio Leone) قرار می‌ده. فیلم Once Upon a Time in West که در سال ۱۹۶۸ ساخته شد، یه جورایی نوسازی و براندازندۀ فیلم‌های افسانه‌ای Western قبل خودشه که توش یه کابوی پا‌به‌سن‌گذاشته (Henry Fonda) نقش یکی از شخصیت‌های اصلی رو بازی می‌کنه، درست مثل Rick Dalton توی فیلم Tarantino. این فیلم و آثار مشابه بهش Westernی که در دهۀ ۶۰ میلادی توسط کارگردان‌های ایتالیایی ساخته می‌شد، اصطلاحا Spaghetti Western نامیده می‌شن.

در جایی از فیلم از راوی می‌شنویم که Rick از سبک "برج بابلی" Spaghetti Western متنفره. برج بابل برمی‌گرده به داستان مذهبی قدیمی‌ای که بیانگر چگونگی به‌وجوداومدن زبون‌های مختلفه. در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی، Spaghetti Westernها ظهور کردن که فیلم‌های اکشن فوق‌العاده خشن و کم‌هزینه‌ای بودن و عمدتاً توسط کارگردان‌ها و عوامل ایتالیایی ساخته می‌شدن. به‌محض اینکه این اکشن‌ها به موفقیت رسیدن، حضور بازیگرهای مطرح آمریکایی (به‌خصوص اون‌هایی که آیندۀ حرفه‌ایشون به‌خاطر تغییرات فرهنگی سینما به خطر افتاده بود، درست مثل Rick Dalton توی این فیلم) توشون رواج پیدا کرد. برای صرفه‌جویی توی زمان و پول، بازیگرها (که گاهی اروپایی بودن) به زبون خودشون صحبت می‌کردن و بعداً فیلم دوبله می‌شد. فکر کنم الآن منظور Rick از سبک برج بابلی این فیلم‌ها رو متوجه می‌شیم. به هر حال Rick Dalton اول زیاد مصمم به بازی تو فیلم‌های Spaghetti Western نیست ولی بالاخره متوجه می‌شه که این دسته فیلم‌ها درست همون چیزی هستن که به یکی مثل اون اجازۀ شکوفایی مجدد می‌دن. حالا Tarantino او رو برای بازی تو Spaghetti Western خودش انتخاب کرده که بهش اجازه می‌ده تا از مبارزاتش پیروز بیرون بیاد و داستان خودش و هالیوود رو از نو بنویسه.

آقای Sergio Leone فیلم‌های خودش رو fairy tales (داستان جن‌وپری و "افسانه")هایی برای آدم‌بزرگ‌ها می‌خونه. در این‌جور داستان‌ها، قهرمان‌ها دست به ساختن افسانه‌ها می‌زنن؛ همون فرمولی که تمام فیلم‌های Tarantino ازش تبعیت می‌کنن. او در Metro-Goldwyn-Mayer در مورد فیلم‌های Spaghetti Western گفت که "از جنبۀ اپراییشون خوشم میاد، اینکه از زندگی گنده‌ترن و اینکه افسانه‌ای و فراطبیعین. اسم اولین کتابی که راجع به Spaghetti Western خوندم Spaghetti Western: The Opera of Violence بود و فکر کنم در طول زمان فعالیتم سعی کردم تا اپرای خشونت رو بسازم."

بگذریم، در اوایل فیلم می‌بینیم که Rick بهش پیشنهاد بازی توی یه سری فیلم‌های Spaghetti Western با کارگردانی آقای Sergio Corbucci داده می‌شه. در اواخر فیلم، وقتی Rick ضبط یکی از فیلم‌ها رو تموم می‌کنه، صدای راوی روی تصویر، Corbucci رو به‌عنوان دومین کارگردان برتر سینمای Spaghetti Western معرفی می‌کنه. مطمئناً از نظر راوی، بهترین کارگردان این سبک کسی نیست جز Sergio Leone، کارگردان شاهکارهایی مثل "Once Upon a Time in the West" و "The Good, the Bad and the Ugly". در مورد Corbucci جالبه بدونید که ایشون فیلمی به اسم "Django" رو کارگردانی کرده.

Tarantino به‌طور غیرمستقیم، ترس کاراکترهاش راجع به آینده‌شون در هالیوود رو به آیندۀ حرفه‌ای خودش مرتبط می‌کنه. می‌دونیم که چند باری اشاره به تمایلش به بازنشستگی کرده. در صحنه‌ای از فیلم، Rick رو در حال کتاب‌خوندن سر صحنۀ فیلم‌برداری سریال می‌بینیم. بازیگر خردسال سریال ازش می‌پرسه که کتاب راجع به چیه. Rick جواب می‌ده که "داستان کابوییه که دیگه بهترین نیست و در واقع خیلی با بهترین‌بودن فاصله داره. اون با اینکه هر روز کارآمدیش کمتر از دیروز می‌شه کنار اومده." این انعکاس شخصیتی کارگردان در فیلم‌هاش و مطرح‌کردن تأثیر خشونت از اون‌ها بر خشونت در دنیای واقعی توسط منتقدین، موضوعیه که بارها Tarantino رو به دردسر انداخته. ایشون بارها در مصاحبه‌هاش گفته که "با خشونت در سینما هیچ مشکلی ندارم اما خشونت در زندگی واقعی رو نمی‌پذیرم" (مصاحبه با Orlando Sentinel در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) یا "اگه ازم بپرسی که نظرم راجع به خشونت در دنیای واقعی چیه، باید بگم که باهاش کلی مشکل دارم. این یکی از جنبه‌های خیلی بد آمریکاس. ولی تو فیلم‌ها، خشونت باحاله. دوستش دارم" (مصاحبه با Newsday در ۱۹۹۴) و یا "خشونت در دنیای واقعی، خشونت در دنیای واقعیه! فیلم فیلمه. می‌شه یه فیلم راجع به فاجعۀ Hindenburg (جریان آتش‌سوزی بالنی به همین اسم در نیوجرسی آمریکا در ۶م ماه می ۱۹۷۳ و کشته‌شدن ۳۶ تن از مسافرینش) ببینم و باهاش به‌عنوان یه فیلم حال کنم ولی هم‌زمان بدونم که این یه فاجعۀ افتضاح در دنیای واقعی بوده. فیلم و واقعیت یکی نیستن" (مصاحبه با The Observer در ۱۹۹۴).

به نظر می‌رسه که هیپی‌های شرور فیلم Once Upon a Time in Hollywood نگرشی همگام با نگرش منتقدین Tarantino دارن: تصمیم و انگیزه‌شون برای رفتن به سراغ Rick Dalton، مقصردونستن فیلم‌ها برای تحریک مردم به خشونت بود. جالب اینجاست که در پایان فیلم، Rick از یه اسلحۀ شعله‌افکن که جزو وسایل صحنۀ یکی از فیلم‌های جنگی گذشته‌ش بوده، برای از بین بردن هیپی‌ها استفاده می‌کنه. پس این خشونت سینماییه که بر خشونت در دنیای واقعی غلبه می‌کنه. با جزغاله‌کردن دار و دستۀ Manson در صحنه‌ای مشابه با یکی از فیلم‌های Rick، آقای Tarantino خیلی تابلو داره از قدرت سینما برای نوشتن دوباره و تصحیح یه فاجعۀ تاریخی استفاده می‌کنه؛ درست مثل همون کاری که تو فیلم Inglourious Basterds، یکی دیگه از fairy taleهاش، انجام داد و کار نازی‌ها رو با آتش‌زدن سینما به پایان رسوند؛ اگر دقت کرده باشید بعد از آتش‌گرفتن سینما، پردۀ نمایش پُر دود به شکل چهره‌ای خداگونه که با غضب به نازی‌ها نگاه می‌کنه درمیاد. در این مورد، فاجعۀ تاریخی همون قتل وحشتناکی بود که از نظر خیلی‌ها همه‌چیز رو تغییر داد. Tarantino در پادکست The Empire Film که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد می‌گه "می‌شه گفت که من از قدرت سینما برای تصحیح بدی‌ها استفاده می‌کنم. ولی جمله‌ای که از نظر من درست‌تره اینه که من به‌طور نمادین Sharon رو نجات دادم." برای اینکه متوجه بشیم که چرا Tarantino از داستان واقعی Sharon Tate به‌عنوان سوژۀ این fairy tale استفاده کرد، باید به تفاوت در نگرش تاریخ و دیدگاه این فیلم به ایشون بپردازیم؛ تاریخ همیشه به Sharon Tate به‌عنوان یه نماد که کشته‌شدنش سینمای دهۀ ۶۰ رو تغییر داد نگاه کرده، در صورتی که Once Upon a Time in Hollywood تلاش می‌کنه تا او رو به شکل یه آدم واقعی که زندگیش نرمالش ازش گرفته شده نشون بده. حتی فیلم زیاد بهش نمی‌پردازه، زیاد ازش چیزی نمی‌بینیم یا نمی‌شنویم بلکه فقط حضورش رو به‌عنوان یه فرشتۀ باعشق و صلح خالص در مقابل هیپی‌های شرور دار و دستۀ Manson حس می‌کنیم.

دهۀ ۶۰ میلادی آمریکا بسیار معصوم و بی‌شرارت بود و hitchhiking (سواری دادن مجانی به مسافرین) خیلی امر معمولی به حساب میومد. در واقع، طی یکی از همین hitchhikingها بود که Dennis Wilson و Tex Watson با دارودستۀ Manson آشنا شدن. به این صورت که Manson دخترهای مستأصلِ تو راه مونده رو سوار ماشینش می‌کرد و مخشون رو می‌زد و بعد به خونۀ Wilson در Sunset Boulevard می‌برد. بعد از مدتی، یه روز که Wilson دم جاده وایساده بود و می‌خواست hitchhiking کنه، سوار ماشین Watson شد. همین که Watson او رو به مقصد رسوند، در اونجا با Manson دیدار کرد و این‌جوری شد که وارد دارودسته شد. این سیستم hitchhike زدن Mansonها به‌خوبی توی فیلم به نمایش دراومده. اون‌ها حتی گاهی از محل جنایتشون به خونه hitchhike می‌زدن. همون‌طور که Joan Didion تو کتاب The White Album نوشته، خیلی‌ها بر این باورن که دهۀ ۶۰ میلادی به‌صورت خیلی غیرمنتظره بعد از اعلام قتل در خیابون Cielo Drive در ۹م آگوست ۱۹۶۹ به پایان رسید. انگار با این اتفاق، مهمونی و دورۀ عشق و حال و آزادی و روشن‌فکری معصومانۀ این دهه تموم شد. با نجات Sharon Tate، آقای Tarantino به‌صورت نمادین این دهۀ آمریکا رو نجات داد و این سؤال رو مطرح کرد که چی می‌شد اگه مهمونی به پایان نمی‌رسید. Brad Pitt تو نشست خبری جشنوارۀ Cannes گفت "از نظر من این فیلم، قیام و خشونت بر علیه نبود معصومیته". Joan Didion در اولین خط کتاب The White Album می‌گه "برای زنده‌بودن داستان تعریف می‌کنیم. تلاش می‌کنیم بین حوادث بی‌معنی ارتباط برقرار کنیم تا به نتیجه‌ای برسیم و ادامه بدیم، حتی با اینکه می‌دونیم هیچ معنایی وجود نداره." تو فیلم Once Upon a Time in Hollywood، آقای Tarantino تلاش می‌کنه تا به تراژدی‌ای غیرقابل‌باور معنی بده.

در این فیلم، وقتی Sharon Tate و Jay Sebring برای شام می‌رن بیرون، Tate سؤالی راجع به مراسم پخشِ نخستِ فیلمی تو همون خیابون می‌پرسه و Sebring جواب می‌ده که اون یه فیلم پورنه. سینمایی که بهش اشاره می‌شه Eros نام داره که یه سینمای مخصوص فیلم‌های پورنه که از دهۀ ۵۰ میلادی شروع به کار کرده بود. جالبه بدونید که بعدها Eros به سینمای جدید و پرطرفدار New Beverly تبدیل شد. در سال ۲۰۰۷، وقتی صاحب این سینما از دنیا می‌ره، Tarantino اون رو می‌خره. چند سالیه که Tarantino فقط فیلم‌های انتخاب‌شدۀ خودش رو اونجا به روی پرده می‌بره.

معمولاً فهرست اسامی بازیگرها توی فیلم‌هایی که کلی بازیگر خفن توش نقش‌آفرینی می‌کنن چند قسمتی ساخته و نمایش داده می‌شه، مثلاً قسمت بازیگرهایی که نقش دار و دستۀ Manson رو برعهده داشتن. آخرین قسمت فهرست بازیگران فیلم "Once Upon a Time in Hollywood" الزاماً به بازیگرهایی که توی فیلم نقشی داشتن مربوط نمی‌شه و شامل اشخاصیه که همکاری پی‌درپی با Tarantino داشتن. اسم این قسمت "The Gang" (یه‌جورایی معنی دارودسته، اکیپ رفقا و بروبکس رو می‌ده)ه و شامل Zoe Bell، Michael Madsen، James Remar (که تو "Django Unchained" هم بازی کرده بود) و Tim Roth می‌شه. من که به‌شخصه Roth رو توی این فیلم ندیدم. می‌دونیم که او توی "Reservoir Dogs"، "Pulp Fiction" و "The Hateful Eight" بازی کرده، اما توی "Once Upon a Time in Hollywood" چه نقشی می‌تونسته داشته باشه؟ نقش یه شخصیت واقعی یا یه کاراکتر ساخته و پرداختۀ Tarantino؟

فیلم "Once Upon a Time in Hollywood" با کلیپی از شوی "Bounty Law" شروع می‌شه که توش Rick Dalton جماعتی رو به گلوله می‌بنده. مردی دیده می‌شه که تیر می‌خوره، از پشت‌بوم خونه‌ای به پایین پرت می‌شه و جیغ عجیبی می‌کشه. جالبه بدونید که این افکت جیغ که بهش Wilhelm Scream می‌گن، خیلی وقته توی صنعت فیلم‌سازی تبدیل به یه جوک شده و توی فیلم‌های دیگۀ Tarantino هم شاهدش هستیم. شوی "Bounty Law" در لوکیشن سینمایی Melody Ranch ضبط می‌شه؛ دقیقاً همون جایی که فیلم "Django Unchained" توش ضبط شده.

در اوایل فیلم، Rick با Marvin Schwarz، با بازی Al Pacino، در رستوران Musso & Frank Grill دیدار می‌کنه که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شده. جالبه بدونید وقتی عوامل فیلم برای ضبط به این رستوران رفتن، صاحب رستوران بهشون حال می‌ده و اجازه می‌ده از بشقاب‌ها و قاشق‌وچنگال‌هایی که در دهۀ ۶۰ میلادی اونجا استفاده می‌شده برای کار بهره ببرن.

در "Once Upon a Time in Hollywood"، وقتی دو شخصیت اصلی فیلم در ایتالیا هستن، Rick به Cliff راجع به برنامه‌های آیندۀ زندگیش و احتمال نقل‌مکانش به آپارتمانی در محلۀ Toluca Lake در San Fernando Valley لس‌آنجلس می‌گه. یادآوری می‌کنم که توی فیلم "Pulp Fiction" هم اشاره‌ای به Toluca Lake می‌شه. بعد از اتفاقی که داخل ماشین Vincent و Jules می‌افته، Jules به همدستش می‌گه که می‌خواد به رفیقش در Toluca Lake زنگ بزنه.

در جایی Cliff رو می‌بینیم که Rick رو از پارکینگ Columbia Pictures سوار می‌کنه. شرکت سینمایی Columbia، که الآن قسمتی از شرکت Sonyه، در اصل تهیه‌کنندۀ "Once Upon a Time in Hollywood"ه. توی فیلم، روی دیوار استودیو پوستر گنده‌ای از فیلم کلاسیک "Funny Girl" که توسط Columbia در سال ۱۹۶۸ منتشر شد به چشم می‌خوره.

در صحنه‌ای Cliff به Rick که حسابی اعتمادبه‌نفسش رو از دست داده و باخت رو قبول کرده می‌گه: "لعنتی، تو Rick Dalton خفنی! این رو هرگز فراموش نکن!" گویا این همون چیزیه که یکی از همکارهای Brad Pitt سر ضبط یکی از فیلم‌هاش در دهۀ ۹۰ بهش گوشزد کرده بوده.

در صحنه‌ای از فیلم که Charles Manson رو در حال بازدید از خونۀ Polanski می‌بینیم، از ساکنین خونه می‌پرسه که آیا Dennis Wilson و Terry Melcher اونجا هستن یا نه. جالبه بدونید که Melcher واقعاً قبل از Sharon Tate و Roman Polanski ساکن اون خونۀ Cielo Drive بوده. جالب‌تر اینکه Wilson، نوازندۀ درام گروه The Beach Boys و تهیه‌کنندۀ ترانه‌های پرطرفداری مثل "Turn! Turn! Turn!"، در واقع با Manson دوست بوده که وقتی متوجه اون روی روانی و خشنش می‌شه، رابطه‌ش رو باهاش قطع می‌کنه.

سر زدن Charles Manson یه سر به خونۀ ۱۰۰۵۰ Cielo Drive به چند دلیل خیلی مهمه: 1، ثابت می‌کنه که Manson می‌دونسته در اون موقع کی ساکن خونه بوده؛ 2، در واقعیت هم Sharon Tate اون روز Manson رو دیده بوده؛ و 3، استقبال سرد اهالی خونه از Manson می‌تونه تا حدی دلیل تصمیمات بعدی او در مورد اون‌ها بوده باشه. البته این رو باید در نظر داشته باشیم که در واقعیت، این بازدید در زمانی متفاوت، یعنی ۲۳م مارچ ۱۹۶۹، از اون چیزی که در فیلم نشون داده شده اتفاق افتاده. افرادی که در اون روز پیش Sharon بودن در فیلم نشون داده نشدن و Manson هم فقط سراغ Terry Melcher رو گرفت.

در صحنه‌ای از فیلم، Sharon Tate به کتاب‌فروشی می‌ره تا یه نسخه از کتاب "Tess of the d’Urbervilles" بگیره. در واقعیت، Tate در اروپا (درست قبل از بازگشتش به آمریکا) این کتاب رو به Polanski می‌ده و بهش می‌گه که دوست داره Polanski از روش فیلمی درست کنه و نقش اصلی فیلم رو به او بده. این آخرین باری بود که Polanski او رو دید. بعد از مرگ Tate، آقای Polanski فیلم "Tess" رو کارگردانی کرد و اون رو به همسر کشته‌شده‌ش تقدیم کرد.

در ابتدای فیلم، وقتی Rick و Cliff از رستوران بیرون میان، از رادیوی ماشین خبری راجع به Sirhan Sirhan می‌شنویم. Sirhan کسی بود که سناتور Robert F. Kennedy رو بعد از سخنرانی پیروزی‌ش توی کالیفرنیا در سال ۱۹۶۸ ترور کرد.

در صحنه‌ای Cliff رو در خونۀ خودش در حال خوردن شام و تماشای سریال "Mannix" می‌بینیم. این همون قسمتیه که در ۸م فوریۀ سال ۱۹۶۹ از تلویزیون پخش شد. در این صحنه می‌بینیم که Mannix می‌گه: "موزیسین‌ها رو که می‌شناسی. آدم‌های زود از کوره در رویین. خدا می‌دونه چه مرضشه!" این جمله می‌تونه اشاره‌ای به Charles Manson باشه؛ می‌دونیم که او یه موزیسین بوده.

در انتهای فیلم، جمله‌ای که از زبون Tex در حال معرفی خودش به Cliff می‌شنویم دقیقاً همونیه که در واقعیت و در شب قتل Tate گفته بوده. او خودش رو "شیطان" معرفی کرده بوده که می‌خواسته "کار شیطان رو اونجا پیاده کنه". این دقیقاً همون کلماتی بوده که اون شب Tex به Wojciech Frykowski قبل از کشتنش گفته بوده.

در فیلم، آقای Damon Herriman ایفای نقش Charles Manson رو برعهده داره. او که بازیگری استرالیاییه، معروفیتش رو مدیون بازیش توی سریال "Justified"ه که اتفاقاً جزو سریال‌های موردعلاقۀ Tarantino هم هست. جالبه بدونید که این تنها باری نیست که Herriman نقش Charles Manson رو بازی می‌کنه؛ در دومین فصل سریال "Mindhunter"، ایشون نقش Charles Manson که البته سن‌دارتر از Manson فیلم Tarantinoئه رو برعهده داره.

همه می‌دونیم که Tarantino عادت داره از بازیگرهای تکراری توی فیلم‌هاش استفاده کنه. به نمونۀ استفاده از Michael Madsen در قسمتی از فیلم که مربوط به کلیپ "Bounty Law"ه توجه کنید. می‌دونیم که Madsen توی فیلم‌های قبلی Tarantino مثل "Reservoir Dogs"، "Kill Bill" و "The Hateful Eight" بازی کرده بوده. این تنها فیلم Tarantinoئه که توش Michael Madsen کشته نمی‌شه. می‌گن که بعد از فیلم‌برداری "The Hateful Eight"، آقای Madsen به‌شوخی به Tarantino اعتراض می‌کنه که بابا چرا هر بار منو توی همۀ فیلم‌هات می‌کشی؟ واسۀ همین هم توی فیلم "Once Upon a Time in Hollywood" نقش کوچیکی می‌گیره که به مرگ ختم نمی‌شه.

نمی‌دونم به نحوۀ نمایش اسامی بازیگرها در شروع فیلم دقت کردید یا نه. این قسمت یه راهنمای تابلو برای تم فیلمه. می‌دونیم که تمرکز "Once Upon a Time in Hollywood" روی رابطۀ بین Rick Dalton و بدلکارش Cliff Boothه. Tarantino از همون شروع فیلم و در حین معرفی بازیگرها، با یه حرکت باحال این رو به بیننده‌ها می‌رسونه که این دو کاراکتر رفیق فاب همدیگه و یا به‌گونه‌ای دو جنبۀ یه نفر هستن. در یک شات Rick رو در سمت راست و Cliff رو در سمت چپ تصویر می‌بینیم. بعد اسامی اون‌ها روی تصویر طوری نمایش داده می‌شن که اسم Brad Pitt نزدیک تصویر Rick و اسم Leonardo DiCaprio نزدیک Cliff قرار می‌گیره.